In memoriam

Charly de Water

15-09-2006 - 08-10-2016



  • Dier :Konijn
  • Ras:Dwerghangoor
  • Geboren:15-09-2006
  • Overleden:08-10-2016
  • Plaats:Maassluis
  •  
  • Hoe kunnen we uitleggen hoeveel Charly voor ons betekend heeft? Dat is eigenlijk niet te doen.... Als voormalig honden-en kattenbezitter was het eigenlijk niet voor te stellen hoe leuk het kan zijn om een konijntje te hebben. Nadat we in 2006 al na ruim 2.5 jaar vroegtijdig afscheid hebben moeten nemen van ons konijntje Franky, kwam Charly bij ons in November 2006. De geboortedatum is een gok, maar moet met een paar dagen speling uitkomen op 15 september 2006. Omdat we zo ontzettend geschrokken waren door de dood van Franky zijn we altijd extra alert geweest met Charly. Ik overdrijf niet wanneer ik u vertel dat dit bikkeltje minimaal 4 keer door het oog van de naald is gekropen. In 2014 was het de meest heftige keer, toen hij plotseling niet meer at en in shock raakte. Via een uiterste wanhoopspoging hebben wij letterlijk het leven weer in hem gekregen en heeft hij nog ruim 2 jaar bij ons mogen blijven. En wat voor een jaren......Charly was al lief, maar werd steeds liever. Altijd lekker druk (wat soms bijna tot struikelpartijen leidde wanneer je iets uit de keuken wilde halen omdat hij natuurlijk iets uit de koelkast wilde hebben). Maar dat kreeg hij dan ook....soms stiekem van de een omdat hij eigenlijk soms hier en daar een worteltje te veel kreeg en dat eigenlijk niet de bedoeling was. Maar wij konden pas gelukkig zijn als we zagen dat Charly gelukkig was. Hij had zijn eigen kleedje bij de open haard en lag daar graag wanneer hij niet op schoot zat. De beste avonden waren de avonden dat we met de gordijnen dicht, met een sfeerlichtje aan, de open haard aan hadden en dan met zijn drietjes lekker zaten. Charly op zijn kleedje, en wij op de bank. Het mooie is dat wij dat ons toen ook al beseften…..Meestal hoor je het gezegde ‘you don’t know what you have until it’s gone’ maar die vlieger ging bij ons absoluut niet op. We genoten elke dag. Op dagen dat een van de baasjes er niet kon zijn werd er altijd geïnformeerd en/ of een foto doorgestuurd hoe het met ‘ons kleine aapie’ ging. Wij hebben geen kinderen, en dan is zo’n diertje toch een ontzettend belangrijk onderdeel van je leven. Charly was er in goede tijden, maar ook in tijden van verdriet. En Charly had dan altijd figuurlijk gezien een luisterend (hang)oor. Hoeveel tranen er wel niet zijn gevallen op zijn vachtje….. Het was zo’n lieverd door dan altijd even net wat rustiger en liever te zijn dan hij normaal al was. Charly is afgelopen september tien jaar geworden. De geboortedatum is dus gegokt, maar we weten wel zeker dat hij die 10 jaar heeft gered. De foto is van zijn verjaardag. Samen met tante Annemarie werd een wel heel bijzondere taart gemaakt van klei. Op de taart stonden de diertjes vermeld die Charly heeft overleefd en/ of heeft gekend. Omdat we wisten dat Charly een medisch wonder was, was er extra aandacht aan deze taart gegeven. We beseften ons dat dit een taart was die we voor altijd zouden bewaren wanneer hij er niet meer zou zijn. Overigens was de binnenkant van de taart hol waardoor er allerlei gezonde lekkernijen in konden worden gestopt. Charly kreeg twee maanden geleden terug een terugval. Hij bedelde om eten, maar at het niet op wanneer hij het kreeg. Het kon niet zijn maagje zijn want we kenden zijn gedrag wanneer dit het geval was. Na wat onderzoekjes bleek het om de niertjes te gaan. Charly was zo ontzettend oud (destijds bijna tien) dat zijn niertjes het aan het begeven waren. Dat is ook logisch als je zo oud bent….dat is ook bij mensen. Maar voor mensen (en katten en honden) zijn er medicijnen. Voor konijnen niet. Er is ons verteld dat dit dit simpelweg niet bestaat omdat het niet normaal is dat een konijn zo oud kan worden. Uiteraard weten we dat er wereldrecords zijn van tegen de 15 jaar maar wanneer je je beseft dat een konijn seniorenbrokjes krijgt vanaf vier jaar hoef ik u niet uit te leggen dat Charly een Senior was met hoofdletter S. Maar goed…..geen medicatie dus….Wat nu? We mochten hem geen voedsel meer geven met eiwitten, dus we waren aangewezen op witlof, andijvie en worteltjes. Dat vond Charly uiteraard geen enkel probleem. De zindelijkheid van Charly was wel in een keer weg, maar dat vonden wij uiteraard geen enkel probleem. We waren zeer gelukkig dat hij nog steeds bij ons was. En hij was er…..zo ontzettend actief en zo ontzettend fit. Het was echt on-ge-loof-lijk. Charly bleef wel wat afvallen (woog nog maar 1.5 kilo) maar was superfit. Af en toe betrapten wij onszelf erop dat we het zelf ook wat eng vonden…..Zo’n lief koppie, zo fit, maar al die botjes die je voelde door zijn zachte vachtje… Maar wat waren we blij. Ondanks dat we wisten dat het een kwestie van tijd was kwam het moment toch zeer onverwachts. Op vrijdag 7 oktober had hij een goede dag en was dan ook lekker aan het bedelen. Rond etenstijd was plotseling de eetlust weg. Uit het niets… We hebben wel vaker meegemaakt dat het even niet ging, maar dit keer was het anders. We voelden dat het dit keer wel eens echt het einde zou kunnen zijn. Die nacht zijn we tot half drie opgebleven en hebben we hem in de gaten gehouden. Met een dubbele elektrische warme deken onder zijn matje hebben we hem laten ontspannen door middel van het toedienen van pijnstillers, wat noodvoer en wat water via een spuitje. Charly probeerde onder de schoorsteenmantel weg te kruipen. We beseften ons goed dat dit geen goed teken was maar we wilden niet op die manier afscheid van hem nemen. We blokkeerden deze ruimte zodat hij op het kleedje moest blijven. Natuurlijk beseffen we ons dat dit wellicht egoïstisch was, maar Charly had geen pijn. Wel was hij erg moe… Omstebeurt hebben we op het luchtbed gelegen om hem in de gaten te houden totdat we ’s morgens de dierenarts hadden gebeld. Ik had de laatste twee uur even boven gelegen en toen ik beneden kwam zat Charly op zijn kleedje (wegens de elektrische deken was het dit keer een handdoek). Na een aaitje te hebben gegeven draaide Charly zich om en kroop hij resoluut zelf zijn mobiele kooitje in. Hij wist dat dit kooitje equivalent stond voor de dierenarts en hij wist dat hij op was. Maar hij wilde ook het andere baasje nog even gedag zeggen voordat hij definitief het hokje in zou kruipen. Het is alsof het een film was, maar het gebeurde toch echt… Bij de dierenarts aangekomen ging het allemaal heel snel. Al in de wachtkamer gaf mijn vrouw aan dat het niet goed ging. We haalden Charly uit het kooitje op het moment dat ook de dokter de deur open deed om ons binnen te halen. De dokter gaf na een kort blik aan dat het tijd is om Charly bij hen te laten. Dat weigerde ik en ik informeerde naar de mogelijkheid om Charly thuis een prikje te geven aangezien we letterlijk op 50 meter afstand woonde. Op dat moment gaf de dokter aan dat ‘Charly al ging’. We zijn toen snel in een aparte kamer gezet waar Charly in onze armen is gestorven. Nu is het aan Het Hoeksche Hof om Charly een waardig afscheid te geven. Naar verwachting zal Charly dinsdag 11 of woensdag 12 oktober worden gecremeerd. Ik heb een paar keer telefonisch onderhoud over gehad met de medewerkers en ik heb er vertrouwen in dat het hier om professionals gaat. Maar dat verdient Charly ook. Charly had een hoop bijnamen. Huppie was de meest gebruikte omdat hij altijd in 1 sprongetje bij je zat als je naar hem toeliep. Charly was ook een gewaardeerd lid van The 25 Club, de filmclub waar hij altijd bij zat op zijn kleedje voor de open haard. De laatste film waar hij bij zat was op vrijdag 30 september (Big Trouble in Little China) en het zal aankomende vrijdag 14 oktober ontzettend vreemd zijn hem niet te zien liggen. Charly had ook een aantal knuffels waar van Paultje en Bunny de enige waren met een naam. Bunny was ooit gegeven door de oma van mijn vrouw. Charly was erg gehecht aan het knuffeltje wat bijna even groot was als Charly zelf. Dit leidde vaak tot vergissingen bij de visite die dachten twee konijntje te zien. Het mooiste was toch eigenlijk wel dat Charly soms Bunny aan het poetsen was. Wanneer hij daar klaar mee was ging hij met zijn ruggetje naar Bunny toe zitten zodat Bunny hem terug kon poetsen. Uiteraard namen wij dan snel de honneurs waar om Charly niet te veel teleur te stellen. :) Charly’s as zal worden verwerkt in de voering van zijn lieve knuffeltje zodat wij af en toe nog met hem kunnen kroelen. Het is een enorme leegte. We zijn zo ontzettend gewend geraakt aan de aanwezigheid van onze kleine Charly, dat we hem soms denken te zien. In de hoek van je oog als je even ergens naar toe loopt. Of in zijn mandje, wat nog lag te drogen op de verwarming. Of de gewoonte hem altijd welterusten te wensen met de woorden ‘slaap zacht, droom fijn, en morgen weer gezond wakker’. Dat zeiden we altijd, en is nu ineens van ons afgenomen. Dat is heel vreemd, maar vooral onwerkelijk. Mijn vader zei ‘het leven is afscheid nemen’. Daar heeft hij gelijk in, maar vergeet vooral niet te leven tot het moment van afscheid. We kunnen oprecht zeggen dat Charly er alles uit heeft gehaald. Hij had een goud leven bij ons, werd altijd aangehaald, gekroeld en verwend. We werden altijd blij van hem. En niet alleen wij……een ieder die in aanraking is geweest met Charly. Zelfs vrienden en buren van ons hebben het moeilijk. Je hoort hun stem breken. Het is lastig om dan jezelf te vermannen, wat dan ook niet altijd lukt. Maar wat geeft het ook……Charly is die tranen dubbel en dwars waard. Charly, we gaan je verschrikkelijk missen. Het is moeilijk om voor te stellen dat we dit verdriet ooit een plekje kunnen geven. Maar we hebben geen keus. Jij was heel je leven een bikkeltje en volhouder. Nu is het worteltje aan ons overgedragen om te laten zien dat wij het ook kunnen zonder onze inspirator. We willen niet, maar we moeten. Slaap zacht, droom fijn, en morgen weer gezond wakker (waar je ook nu bent).